Rok Wiary

Rok Wiary rozpocznie się 11 października br., a zakończy w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, 24 listopada 2013 r. Okazją do ogłoszenia Roku Wiary jest 50. rocznica rozpoczęcia obrad Soboru Watykańskiego II oraz 20. rocznica publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego. Inauguracji Roku Wiary dokona Ojciec Święty Benedykt XVI w Bazylice św. Piotra w Rzymie. Lubelska inauguracja odbędzie się tego samego dnia (czwartek) o godz. 19.00 w archikatedrze.

Cenny dar dla Kościoła

W Liście pasterskim, skierowanym do wiernych archidiecezji lubelskiej, abp Stanisław Budzik napisał, że „Rok Wiary jest cennym darem dla całego Kościoła, tak jak cenna jest otrzymana na chrzcie świętym wiara, będąca światłem naszych ludzkich dróg”. Metropolita, przywołując słowa św. Jana Marii Vianneya, porównuje wiarę do światła, które rozprasza mrok. „Żyjemy w świecie jak we mgle. Wiara jest światłem, które rozprasza wszelką mgłę i sprawia, że nad naszą duszą wstaje wspaniałe słońce” – napisał. Ks. Arcybiskup zachęca, by nadchodzący czas przeznaczyć na pogłębianie wiary i dawanie świadectwa przynależności do Chrystusa. „Jako chrześcijanie jesteśmy świadomi, że wiara jest kluczem otwierającym nas na pełne miłości spotkanie z Bogiem i z człowiekiem. Bez wiary bowiem nie można podobać się Bogu (por. Hbr 11, 6). Od Matki Najświętszej, która nam przewodzi w pielgrzymce wiary, uczymy się wiary żywej, będącej przylgnięciem do Chrystusa i Jego Ewangelii oraz świadomą odpowiedzią na dar Bożego wybrania” – czytamy w Liście. Jak przypomina Pasterz, „jako ochrzczeni i bierzmowani jesteśmy zobowiązani do dawania świadectwa wierze. W Roku Wiary szczególnie drogie są nam wskazania św. Piotra: «Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest (1P, 3, 15)»”.
W Roku Wiary w sposób szczególny towarzyszyć nam będą trzy księgi: Pismo Święte, dokumenty Soboru Watykańskiego II oraz Katechizm Kościoła Katolickiego. Ks. Arcybiskup zachęca, by nie tylko wyeksponować je w świątyniach, ale przede wszystkim uczynić z nich podstawową lekturę. „Pismo Święte jest najważniejszą Księgą ludzkości, zawierającą Słowo Boże skierowane do człowieka. O dokumentach II Soboru Watykańskiego bł. Jan Paweł II powiedział, że mimo upływu czasu nie tracą wartości ani blasku. Katechizm Kościoła Katolickiego ukazuje wszystkim wiernym siłę i piękno wiary chrześcijańskiej oraz jest autentycznym owocem II Soboru Watykańskiego” – przypomniał Pasterz. Lektura tych ksiąg – znaków, radosne wyznanie wiary w zmartwychwstałego Pana we wspólnotach parafialnych oraz w prywatnej i rodzinnej modlitwie w ciągu całego roku ma doprowadzić do wewnętrznej odnowy, która „uczyni z nas lud zjednoczony jednością Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Propozycje duszpasterskie

Na Rok Wiary zaplanowane są różne wydarzenia duszpasterskie. Jak informuje ks. dr Ryszard Podpora, dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii Metropolitalnej w Lublinie, jednym z nich, w sposób szczególny skierowanym do młodzieży, są comiesięczne spotkania ewangelizacyjne, koordynowane i animowane przez Pallotyńską Szkołę Nowej Ewangelizacji. W ich programie znajdą się m.in. proklamacja słowa Bożego, kerygmat i świadectwa ewangelizacyjne oraz modlitwa pieśniami chwały. W tych spotkaniach (pierwsze z nich odbędzie się w archikatedrze lubelskiej w dn. 24 października o godz. 19.45) uczestniczyć będzie biskup, który odpowie na pytania o wiarę. – Pytania o wiarę można kierować za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres: wiara@diecezja.lublin.pl – informuje ks. Podpora. Harmonogram spotkań, które odbywać się będą w różnych kościołach Lublina, Puław, Chełma i Krasnegostawu, znajduje się na stronie internetowej archidiecezji.
Inną formą wspólnotowego przeżywania Roku Wiary będą pielgrzymki stanowe oraz archidiecezjalne. – Zachęceni przez Kongregację Nauki Wiary, by organizować pielgrzymki do Rzymu i do Ziemi Świętej, przygotowaliśmy już kilka propozycji – mówi ks. R. Podpora. W lutym obędzie się pielgrzymka kapłanów do Ziemi Świętej, a na przełomie kwietnia i maja zaplanowana jest archidiecezjalna pielgrzymka do Rzymu. Do Wiecznego Miasta pojadą też ludzie młodzi, by uczestniczyć w Ogólnonarodowej Pielgrzymce Młodzieży Polskiej do Rzymu. Szczegółowe informacje oraz kolejne propozycje zamieszczane są na stronie Wydziału Duszpasterskiego: www.wd.kuria.lublin.pl. Ks. Dyrektor zachęca do odwiedzania strony, na której pojawiają się coraz to nowe informacje związane z przeżywaniem Roku Wiary.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

W czwartek 11 października br. rozpoczął się Rok Wiary. Nie jest to pierwszy tematyczny rok w ostatnich latach. Wystarczy wspomnieć Rok św. Pawła, Rok Kapłaństwa, Eucharystii, Różańca czy Wielki Jubileusz Dwutysiąclecia Chrześcijaństwa poprzedzony trzema latami poświęconymi poszczególnym Osobom Trójcy Świętej. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że pontyfikaty Jana Pawła II i Benedykta XVI są w szczególny sposób ukierunkowane na poprawną interpretację postanowień Soboru Watykańskiego II i wcielanie ich w życie - zgodnie z pragnieniem Ducha Świętego. W ten sposób tych dwóch następców św. Piotra i namiestników Chrystusa na ziemi kontynuuje dzieło swoich poprzedników, aby świadomość Kościoła i jego tradycja rozwijały się w sposób integralny, mimo różnych zawirowań i nieprawidłowości doktrynalnych czy duszpasterskich, które pojawiły się w ostatnich dziesięcioleciach w Kościele i na jego obrzeżach. Zmęczenie, zniechęcenie, egoizm, nieuporządkowane pragnienia mają ścisły związek z naszą wiarą, z wewnętrznym przekonaniem, z wizją naszego życia na ziemi i w wieczności. Dekalog - zwerbalizowane przez Boga prawo naturalne - obowiązuje wszystkich ludzi, porządkuje i obiektywizuje myślenie, daje wizję mądrości i wiedzy każdemu człowiekowi niezależnie od wiary i religii. Dlatego wszyscy ludzie mają obowiązek kierować się sumieniem, a czytając Ewangelię, mogą się dowiedzieć, co o realizowaniu życia mówił Jezus. Świat jest dziełem Boga i ilekroć o tym zapomina, redukuje swoją godność, zaciemnia tożsamość. Bóg i dzisiaj podtrzymuje świat w istnieniu, otwiera nieoczekiwane perspektywy, ujawnia tajemnice natury, czeka na nawrócenie, stwarza ku temu okazje. Niestety, obserwujemy dziś nadprodukcję fałszywych ideologii i fałszywych ideałów. Wyrazem ich jest legalizacja zjawisk i zachowań najbardziej nieludzkich, takich jak aborcja czy eutanazja, skandale seksualne czy molestowanie dzieci, poniżające rozrywki, morderstwa i inne. Prawdziwie niepokojące jest to, że ludzie przestają mieć szacunek do samych siebie. Godność i honor tracą konkretne osoby, a z nimi tracą go uniwersytety, partie i ugrupowania kulturalne. Zsekularyzowany liberalizm awansował dziś do rangi światowej religii, której często uczy się w szkołach, oczywiście, pod innymi szyldami. W Polsce nie brakuje zdumiewających przykładów lansowanego relatywizmu moralnego, kulturowego czy prawnego. Okazji do refleksji dostarcza nam codzienne życie. Kościół pada ofiarą nieprzyjemnego kłamstwa, które ma charakter iluzji. Od kilku lat imputuje się Kościołowi, że jest leniwy, że się nie stara, nie zabiega o wiernych, że jest go za mało na dole, wśród ludzi, że jest pozbawiony wyobraźni. Tymczasem Kościół pracuje najwięcej ze wszystkich instytucji społecznych, jakie w Polsce istnieją, jest wszędzie: w edukacji, medycynie, filantropii, blisko państwa, blisko potrzebujących, biednych itd. Kościół jest najbardziej urozmaiconą organizacją, prowadzi kilka tysięcy wielkich projektów, które są zakorzenione w skrajnie różnych dziedzinach. Co chwilę słychać, że w Kościele coś wymyślono i że poparło to mnóstwo ludzi. Demokracja jest wielką wartością, ale bez moralności staje się harcowiskiem prowadzącym do totalitaryzmu. Dlatego nie brak dziś głosów poważnych myślicieli, którzy twierdzą, że przeżyła się również sama demokracja (Paul Ricoeur, Marcel Gauchet). Rozsądek woła o uzupełnienie jej doświadczeniami narodów, o respektowanie praw natury i stanowienie praw zgodnych z prawem Bożym. Pan Jezus mówił o Bogu Ojcu, otworzył drogę zbawienia, ale też ujawnił podstępy szatana. Założone przez Chrystusa „chrześcijaństwo nie jest czystą nauką ani teorią na temat tego, co było i co będzie z duszą człowieka, ale jest świadectwem rzeczywistego wydarzenia, mającego wpływ na całe życie człowieka” (L. Wittgenstein). Chrystus jest Bogiem, którego chrześcijanin przez wiarę spotkał i swoje życie stara się dostosować do Niego. Rok Wiary ma być czasem intensywnego „treningu”, aby życie nasze przeżywać po chrześcijańsku, głębiej wnikać w jego tajemnice, by coś lepszego dokonało się w naszym życiu, aby coś się zmieniło, rozświetliło, uświadomiło. Diabeł kusi, chce pozyskać dla siebie. Chce osłabić naszą wiarę, oddzielić od Boga i Kościoła. Reszta pójdzie łatwo. Każdy szczegół będzie tu ważny, będzie jednoczył lub oddzielał od Jezusa. Mojżesz zwracał uwagę na rolę wdzięczności wobec Boga. Kto umie dziękować Bogu, ten uznaje Go dawcą dóbr duchowych i materialnych. A ponieważ wie, od kogo je otrzymał, tym większe na przyszłość uzyska. A św. Paweł przypomina, że chrześcijaństwo ukryte, anonimowe, to chrześcijaństwo chore. Bez głoszenia wiary, przypominania prawdy nie da się wypełnić poleceń Jezusa: „Jeżeli więc ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, osiągniesz zbawienie” (Rz 10,9). Rok Wiary ma być czasem wiary czynnej, wzrastającej przez czyny. Bł. Jan Paweł II w dokumencie „Na początku nowego tysiąclecia” przypomniał, że katolicy powinni wypływać na głębię wiary, sięgać po świętość, bo jedynie ona „okazała się rzeczywistością, która lepiej niż cokolwiek innego wyraża tajemnicę Kościoła” (nr 7). Chrześcijaństwa nie da się zamknąć tylko do tradycji, kultury czy przeżycia estetycznego. Ono prowadzi do zjednoczenia z Bogiem, otwiera perspektywę transcendencji, nieskończoności, zbawienia, które zaczynamy realizować już tu, na ziemi. Skuteczne działania chrześcijan mają początek w kontemplacji Chrystusa. Powinniśmy umieć Go dostrzec przede wszystkim w twarzach tych, z którymi On się utożsamiał: z potrzebującymi pomocy, cierpiącymi i biednymi. Rozpoczęty Rok Wiary zainicjuje z pewnością sporo wydarzeń, które rozpalą wiele grup katolickich. Zdarzy się dużo dobrego. Nie będzie cicho i pusto. W tego rodzaju historiach aktywności jest dużo i dużo jest też korzystnych konsekwencji. W polskim Kościele ludzie wymiernie robią coś razem, wymiernie się komunikują. Wielu jest animatorów, którzy spędzają całe dnie, oddając się różnym kościelnym działaniom. Rok Wiary z pewnością pobudzi do realizowania dodatkowych zadań. Warto zaznaczyć, że w dziejach społeczeństw, narodów, wspólnot i grup ludzkich zdarzają się lata szczególne i wyjątkowe pod wieloma wzglądami. Zapadają one głęboko w pamięć kolejnych pokoleń, znajdują odzwierciedlenie w podręcznikach historii czy literatury. Wspomnieć można rok 1812, który Adam Mickiewicz uwiecznił w „Panu Tadeuszu”: „O roku ów! Kto ciebie widział w naszym kraju!/Ciebie lud zowie dotąd rokiem urodzaju,/A żołnierz rokiem wojny; dotąd lubią starzy/O obie bajać, dotąd pieśń o tobie marzy./Z dawna byłeś niebieskim oznajmiony cudem/I poprzedzony głuchą wieścią między ludem...”. Przywołując słowa wieszcza, zauważyć należy, że ludzie zostali tak stworzeni, że potrzebują odwołań do znaczących wydarzeń z przeszłości. Dają im one nie tylko poczucie ciągłości historii, ale pozwalają także określić własne miejsce w dziejach świata. Sytuują człowieka w czasie i dają mu poczucie sensownego nim gospodarowania. Dlatego szczególny okres Roku Wiary. „Rok Wiary jest zachętą do autentycznego i nowego nawrócenia się do Pana, jedynego Zbawiciela świata” - napisał Ojciec Święty i dodał: „Pragniemy, aby ten Rok rozbudził w każdym wierzącym aspirację do wyznawania wiary w pełni i z odnowionym przekonaniem, z ufnością i nadzieją. Będzie to też dobra okazja, by z większym zaangażowaniem celebrować wiarę w liturgii, a zwłaszcza w Eucharystii, która jest «szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc». Jednocześnie pragniemy, żeby świadectwo życia ludzi wierzących było coraz bardziej wiarygodne. Zwłaszcza w tym Roku każdy wierzący powinien na nowo odkryć treść wiary, którą wyznaje, celebruje, przeżywa i przemadla, i zastanowić się nad samym aktem wiary”.