Rzadko się zdarza, aby wybitny hierarcha, a nawet przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski, komentował - i to jak! - doniosły dokument papieski. A tak się stało już przez serię artykułów publikowanych w „Niedzieli” przez abp. Józefa Michalika, będących przygotowaniem do Roku Wiary, zapowiedzianego przez Ojca Świętego Benedykta XVI listem apostolskim „Porta fidei”. Po jedenastym artykule wydrukowanym w „Niedzieli” przyszła kolej na spodziewaną publikację książkową, zatytułowaną „Wokół Roku Wiary”. Ale cóż to za komentarz - zwarty, głęboki, o rozległych perspektywach na przyszłość! Nie wiadomo, co bardziej podziwiać: rzetelność w przekazaniu hermetycznej treści, wnikliwość jej analizy czy odczytanie wniosków dla Kościoła w Polsce na dziś i na jutro… O ile komentarz rozproszony w poszczególnych numerach „Niedzieli” na pewno stanowi już cenną pomoc duszpasterską, o tyle w postaci zwartej publikacji książkowej może być przydatny w katechezie, w diecezjalnych sympozjach, w wykładach seminaryjnych i uniwersyteckich. (…)
Doskonały znawca języka polskiego nie tylko pokazuje dokument papieski w pięknej, łatwo czytelnej polszczyźnie, ale jego treść wtapia w bystrą falę życia Kościoła polskiego. Ponadto ukazuje dobitnie, jak głęboka treść papieskiego listu apostolskiego „Porta fidei” wpisuje się w swoistą tkankę Kościoła. (…)
W sumie ostatnia publikacja abp. Józefa Michalika stanowi dużej miary wydarzenie w Kościele polskim przede wszystkim z tytułu teologicznej i głębokiej wiedzy pasterskiej Autora, popartej bogatą praktyką pracy apostolskiej w kierowaniu ważną diecezją w Polsce, a także długoletnim przewodnictwem Konferencji Episkopatu Polski.
(Ze wstępu do książki)
Abp Józef Michalik, „Wokół Roku Wiary”, Biblioteka „Niedzieli”, tom 296, Częstochowa 2012 r., cena 18 zł
W irackim Kurdystanie rosną obawy przed eskalacją konfliktu na Bliskim Wschodzie. Region ten zagrożony jest atakiem rakietowym ze strony Iranu. „Nikt nie jest bezpieczny, rośnie strach wśród chrześcijańskich rodzin, niektóre już uciekają” - mówi ks. Ghazwan Baho. Podkreśla, że „w obecnej sytuacji, ziemia ta może opustoszeć z chrześcijan”.
Kiedy Teheran grozi atakiem na „wszystkie obiekty” w regionie irackiego Kurdystanu, naraża na niebezpieczeństwo większość starożytnej społeczności chrześcijańskiej w tym kraju. Iracki kapłan wyznaje, że „w Alkosz chroni się coraz więcej chrześcijańskich rodzin, które uciekły przed bombami, a to oznacza, że wyznawcy Chrystusa nie są już bezpieczni”. Ks. Ghazwan Baho jest proboszczem chaldejskiego kościoła św. Jerzego w Alkosz. Jego wspólnota znajduje się w samym sercu Równiny Niniwy, 45 kilometrów od Mosulu, który przez dziesięć lat był bastionem fundamentalistów z Pastwa Islamskiego, i niedaleko granicy z Syrią.
Końcowe wersety Księgi Micheasza brzmią jak modlitwa wspólnoty i jak hymn o przebaczeniu. Prorok działał w VIII w. przed Chr. i patrzył na krzywdę oraz rozpad ładu w Judzie. Pada prośba: „Paś lud swój laską”. Obraz pasterza jest w Biblii językiem troski i odpowiedzialności. Laska pasterska służyła do prowadzenia trzody i do obrony przed drapieżnikiem. Słowa o samotnym mieszkaniu „w lesie, pośrodku Karmelu” przywołują Karmel, pasmo górskie nad Morzem Śródziemnym, kojarzone z zielenią i z tradycją Eliasza. Baszan i Gilead przywołują krainy dobrych pastwisk po wschodniej stronie Jordanu. Modlitwa prosi o bezpieczne zamieszkanie i o Boże działanie „jak za dni wyjścia z Egiptu”. Potem brzmi pytanie: „Któż jest Bogiem jak Ty”. To gra słów, bo imię Micheasz znaczy „Kto jest jak JHWH?” (Mîkāyāhû). Tekst używa kilku nazw zła, aby nazwać winę bez jej pomniejszania. Bóg „nie trwa w gniewie”, bo ma upodobanie w łaskawości (ḥesed). Obraz „zdeptania win” pokazuje Boga jako Zwycięzcę, który odbiera złu władzę. Obraz „wrzucenia w głębokości morskie” mówi o usunięciu bez możliwości odzyskania; morze oznacza tu otchłań. W wypowiedzi przeplata się forma „On” i „Ty”, jak w modlitwie, która przechodzi od opowiadania do bezpośredniego zwrotu. Pojawia się też słowo „reszta” (še’ērît), czyli ocaleni, którzy wracają do Boga. Werset końcowy mówi o wierności (ʾĕmet) wobec Jakuba i o łaskawości wobec Abrahama, „jak przysiągłeś naszym ojcom od dawnych dni”.
Pani Doktor jest dla naszych czasów przykładem właściwej realizacji tego specyficznego powołania, które tak często jest nierozumiane, jakim jest powołanie do samotności. Samotności, która nie ma nic wspólnego z modelem życia jako singla/singielki, tylko prowadzi do całkowitego oddania życia Bogu i bliźnim - wskazał w wypowiedzi dla Polskifr.fr postulator procesu beatyfikacyjnego dr Wandy Błeńskiej ks. Marcin Kaczmarek.
8 marca przypada Dzień Kobiet. Jak podkreślił ks. Kaczmarek na bazie rozmów z kobietami, dr Błeńska inspiruje dziś wiele z nich.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.