Moje koleje życia były niczym spirala, tak pokręcone. Dziś jest inaczej. Sześć lat temu los zawiódł mnie do Poznania, tam poznałem wspaniałych ludzi, którzy pomogli mi wyjść z kręgu alkoholowego. Była to ciężka praca moich koleżanek, a zarazem sióstr, bo wiele trudu kosztowało, by mi przetłumaczyć, iż nadużywając alkoholu, robię źle. Znalazłem się daleko od żony i dzieci, na drugim końcu Polski. Wreszcie przełamałem się i przyjechałem na święta Bożego Narodzenia do rodziny. Niektórym się to nie podobało, ale nie przejmowałem się tym. Po roku niepewności wróciłem do domu na stałe. To, co moja rodzina przeżyła, gdy piłem alkohol, to był koszmar.
15 września 2002 r. minęło pięć lat mego trzeźwego życia. Dziś jestem z rodziną. Gdy mam jakiś grosz, wolę kupić czekoladę, a nie, jak przed laty, piwo lub inny napój wyskokowy. Bardzo, ale to bardzo pragnę podziękować moim siostrom w Poznaniu: Ewie, Kasi, Ilonie, Beacie, które zajmowały się ludźmi bezdomnymi, za to, że uratowały mi życie - i dzięki nim nie piję. Chcę z całego serca podziękować mojej żonie, że mnie zrozumiała i przyjęła pod dach, byśmy byli znów razem i wspólnie wychowywali nasze dzieci. Tak mi dopomóż Bóg i Wszyscy Święci.
Pragnę, żeby te moje słowa znalazły się w Niedzieli, by cała Polska dowiedziała się, że jestem szczęśliwy, pomimo iż jestem chorym starcem. Mam dopiero 47 lat, a poruszam się jak człowiek w podeszłym wieku. Wierzę, że to wyznanie znajdzie się w mym ulubionym tygodniku.