Wspólnota wychowawców i alumnów Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie 6 marca przeżywała uroczystość przyjęcia przez 17 seminarzystów posługi akolitatu. Chociaż seminaryjny kościół nie mógł pomieścić wielu gości, to klerykom towarzyszyła duchowa łączność członków Towarzystwa Przyjaciół Seminarium, do którego należy już ponad 450 osób. Bezpośrednim przygotowaniem do uroczystości były trzydniowe rekolekcje wielkopostne całej wspólnoty seminaryjnej, które wygłosił augustianin o. Wiesław Dawidowski. Swoje nauki oparł on na nauczaniu św. Augustyna, biskupa Hippony oraz zapisie szczerego dialogu rabina Jacoba Neusnera z nauczaniem Pana Jezusa na kartach Ewangelii. O. Dawidowski przestrzegł alumnów przed grożącą im pychą oraz udzielił wielu wskazówek dotyczących przeżywania powołania i życia kapłańskiego.
Sobotniej uroczystości przewodniczył bp Józef Wróbel, który przypomniał alumnom, że przyjmowana przez nich posługa jest „odważnym krokiem do przodu” i kolejnym potwierdzeniem wyboru pójścia za Chrystusem drogą powołania kapłańskiego. „Akolitat jest urzędem służby wobec samego Jezusa Chrystusa - mówił Ksiądz Biskup - Jest to także posługa spełniana ku chwale Bożej i pomocy Kościołowi”. Ksiądz Biskup przestrzegł alumnów, aby nie patrzyli na przyjmowaną posługę tylko w kategoriach przepisów prawnych, ale by kształtowali w sobie duchowość, którą będą przeżywali w głębi serca. Tak, jak słudzy na weselu w Kanie Galilejskiej posłusznie wypełnili polecenie Pana Jezusa, tak nowi akolici mają pielęgnować szacunek dla Eucharystii, pamiętając że ich ręce dotykają samego Boga. Bp Wróbel podkreślił, że Ostatnia Wieczerza Pana Jezusa nie była zwykłą ucztą, ale Jego ofiarą, którą dopełnił w swoim Ciele i Krwi na Krzyżu. Dlatego ten, kto posługuje przy ołtarzu, „stoi pod Krzyżem, uczestnicząc w sposób szczególny w szczytowym momencie tego, co uczynił Pan Jezus”.
Posługa akolitatu została wprowadzona w Kościele przez papieża Pawła VI jako odpowiedź na wezwanie Soboru Watykańskiego II do ożywienia kultu Najświętszej Eucharystii. Zadaniem akolity jest m.in. usługiwanie przy ołtarzu, podawanie kapłanowi chleba i wina, przygotowanie naczyń liturgicznych, troska o formację liturgiczną Ludu Bożego. W nadzwyczajnych sytuacjach (choroba kapłana, duża liczba wiernych) akolici mogą pomagać w rozdzielaniu Komunii św., a także zanosić ją chorym. Na obrzęd ustanowienia akolitów składa się wręczenie naczynia z chlebem lub winem przeznaczonym do konsekracji oraz modlitwa, w której biskup prosi Pana Boga w imieniu Kościoła o błogosławieństwo dla akolitów, „aby wiernie spełniając posługę przy ołtarzu i godnie rozdzielając swoim braciom i siostrom chleb życia wiecznego, stale wzrastali w wierze i miłości ku zbudowaniu Kościoła”. Akolici lubelskiego seminarium pełnią posługę w niedziele w szpitalach Lublina, roznosząc Komunię św. chorym, a także pomagają w przygotowaniu i oprawie liturgicznej Mszy św. odprawianych w kaplicach szpitalnych.