Nie wiem, czy przemyski Schematyzm odnotował tę parafię, a jednak ona funkcjonuje, chociaż nie bardzo chce się zmieścić w granicach topograficznych. Jest wszędzie, gdzie żyją i modlą się ludzie z Domowego Kościoła. Ich egzystencja trochę przypomina życie trzech Magów, których czcić będziemy we środę. Pracują, wychowują dzieci, zmagają się z problemami bezrobocia, często własną słabością, niczym nie wyróżniają się spośród sąsiadów, przyjaciół. No może tylko tym niespokojnym duchem, który nie jest natarczywy, ale troskliwy. Jakimś siódmym zmysłem odkrywają miejsca pustynne wołające o krople rosy Dobrej Nowiny. Często doświadczeni słabością znaczącą ich przeszłość, są mądrzy mądrością tejże i nie wybierają się na pustynię sami. Zwołują pospolite ruszenie sobie podobnych. Mijają dni cichej modlitwy, ofiar, postu i pokuty. I nagle… jak grzmot zbliżającej się burzy pukają do drzwi poszczególnych domów czy plebanii. Zaskoczonemu proboszczowi ślą krótką propozycję - czy nie będzie miał ksiądz nic przeciw temu, żeby w naszej parafii odbyły się rekolekcje ewangelizacyjne? Rzadko, ale i owszem, zdarza się, że zaskoczony duszpasterz dopytuje „przepraszam, że co”? - Że rekolekcje ewangelizacyjne - i już wiedzą, że warto było pościć i modlić się. Proboszcz zaprasza do środka, chce sprawdzić czy to nie omam. Ale nie, zna tych ludzi, normalni. Chociaż… kto wie, skoro dopominają się o rekolekcje i to jakieś ewangelizacyjne?
A potem, potem jest tak, jak w tym świadectwie z Muniny Mariusza i Marysi, które drukujemy wewnątrz numeru. To też fenomen. Tych dwoje kiedyś bardzo pragnęło, by w naszej edycji ukazały się świadectwa z podobnych rekolekcji. Jakoś nie wyszło. Nosili ten ból niespełnienia i teraz już na kilka tygodni przed rekolekcjami pytali, czy jeśliby i tak dalej, to czy się umieści. To niecodzienne. Dlatego w tym numerze dzielę się z Czytelnikami ich radością, prosząc jednocześnie, by pomyśleć, ile zabiegów kosztowało przygotowanie rekolekcji dla tylu ludzi, zważywszy, że w tym mieści się obiad i kolacja, ciastko i kawa, a także dla tych, którzy przyjechali z daleka - możliwość noclegu w rodzinach. Zanurzmy się w radości Mariusza i Marysi, którzy ze skromności nie napisali, że to oni nie przespali sporo nocy i wydali niemało pieniędzy, by się udało, by Bóg został odnaleziony przez wielu…