Pismo Święte mówi o Mędrcach ze Wschodu, którzy przybyli oddać pokłon Nowonarodzonemu Dziecięciu. Byli oni magami, czyli uczonymi posiadającymi wiedzę tajemną, niedostępną dla prostego ludu. Wierzenia religijne Wschodu pogrążone były w morzu politeistycznych bóstw i domagały się ciągłego potwierdzania ich prawdziwości. Pośród narodów Wschodu znane były różne przepowiednie, przekazywane przez pokolenia, w których zawarte były ślady Nieznanego i Bezimiennego.
Lud Boży Starego Testamentu znał Boga osobowego, który objawił mu siebie jako Bóg - Jahwe - Jestem. Służąc Jedynemu Prawdziwemu Bogu Lud Starego Przymierza różnił się zdecydowanie od innych narodów wyznających różne bożki. Oddawanie czci siłom natury lub sporządzonym ręką ludzką bożków było dla Izraelity bałwochwalstwem, które zwalczali wszyscy prorocy. Ezechiel prorokował: „Każdemu z domu Izraela, który wprowadza swoje bożki do serca i stawia przed sobą, a potem przychodzi do proroka, odpowiem Ja sam, Pan, stosownie do liczby jego bożków, dlatego Nawróćcie się i odwróćcie się od swoich bożków, i od wszystkich swoich obrzydliwości (Ez 14, 4-6).
Święto Trzech Króli pobudza nas do myślenia i szukania prawdziwego króla, którym jest Jezus Chrystus nasz Zbawiciel. Powinniśmy się uczyć od nich, jak doświadczyć tego, co oni doświadczyli, a mianowicie żywej wiary w Jezusa Zbawiciela, który umarł za nas wszystkich, również za ciebie i za mnie, za każdego człowieka. Takiej wiary doświadczyli Apostołowie po zmartwychwstaniu Jezusa, kiedy to umocnieni łaską w dzień Pięćdziesiątnicy rozpoczęli pochód iście królewski, idąc z podniesioną głową, nauczając i świadcząc o swoim królu, który pokonał śmierć i szatana, największych wrogów człowieka.
„Chrystus, Syn Boży, który stał się człowiekiem, jest jedynym, doskonałym i ostatecznym Słowem Ojca. W Nim powiedział Bóg wszystko i nie będzie już innego słowa oprócz Niego” (Katechizm nr 65).
„Od kiedy Bóg dał nam swego Syna, który jest Jego jedynym Słowem, nie ma innych słów do dania nam. Przez to jedno Słowo powiedział nam wszystko naraz (...) To bowiem, o czym częściowo mówił dawniej przez proroków, wypowiedział już całkowicie, dając nam swego Syna. Jeśli więc dzisiaj ktoś chciałby Go jeszcze pytać lub pragnąłby jakichś wizji lub objawień, nie tylko postępowałby błędnie, lecz także obrażałby Boga, nie mając oczu utkwionych jedynie w Chrystusa, szukając innych rzeczy lub nowości.” (św. Jan od Krzyża, Katechizm, n 65).
Objawienie zostało już zakończone, ale nie zostało Ono jeszcze przyjęte przez wszystkich ludzi. Kościół strzeże tego depozytu wiary jako największego skarbu. Dar Objawienia przechowywany przez wieki w Kościele udzielany jest przez Ducha Świętego tym, którzy uwierzą w Syna Bożego. Kościół pyta tych, którzy pragną przystąpić do Nowego Ludu Bożego, czy wierzą w Jezusa Chrystusa. Skrócona treść depozytu wiary zawarta jest w Credo - wyznaniu wiary.
Chociaż Objawienie zostało zakończone, to nie jest ono całkowicie wyjaśnione, dlatego zadaniem wiary chrześcijańskiej jest wnikanie w jego znaczenie, co czyni Kościół w ciągu wieków, wyjaśniając wiernym Prawdy Wiary - formułując je w krótkie wypowiedzi zwane dogmatami.
W historii spotykamy się z objawieniami prywatnymi. Niektóre z nich zostały uznane przez autorytet Kościoła. Nie należą one jednak do depozytu wiary. Wiara chrześcijańska nie może przyjąć „objawień” zmierzających do przekroczenia czy poprawienia Objawienia, którego Chrystus jest wypełnieniem (Katechizm, n 76). Objawienia prywatne nie mogą być sprzeczne z tym, co naucza Kościół, powołany przez Chrystusa do głoszenia orędzia Zbawienia
Trzej Królowie nazywani są również Mędrcami. Z pewnością musieli nimi być, skoro uznali w tym małym dziecięciu Boga. Musieli mieć wielką łaskę prywatnego objawienia. Między ich wiedzą religijną a przekonaniem znalazła się wiara, której nie mogli wcześniej przecież nabyć, żyjąc wśród mroków pogańskiego świata. Na skrzydłach wiedzy religijnej i wiary rodzi się misterium Boga. Kościół dziś podaje ich za przykład do naśladowania obchodząc ich święto. Są oni patronami wszystkich, którzy otrzymują dar objawienia i współpracują z tą łaską. Wiemy, że owi Mędrcy uradowawszy się, współpracowali z Maryją i Józefem, żeby uchronić Dziecię przed zawistnym Herodem. Nie poszli na współpracę z możnymi tego świata i nie donieśli Herodowi, gdzie się narodziło Dziecię, mimo że ich do tego namawiał i może solidnie wynagrodziłby. Stanęli jednak po stronie Prawdy, chociaż nie rozumieli wszystkiego co było im objawione. Owi Mędrcy to protoplaści wszystkich ludzi, którzy pozostali wierni darowi objawienia, ofiarowanego im przez Kościół, którego Matką jest Maryja a Opiekunem św. Józef. To ludzie umiejący wszystko oddać Chrystusowi, gotowi nawet poświęcić swoją karierę życia ziemskiego, idąc za Chrystusem - największym skarbem swojego życia.
Jak realizujesz dar Chrystusowego objawienia w swoim życiu? Tobie On również się objawił. Jemu powiedziałeś „tak” na chrzcie świętym. Jak współpracujesz z Jego łaską, nazywając siebie katolikiem i należąc do Jego Kościoła? Czy współpracujesz z Maryją, św. Józefem i Aniołami, aby uchronić Nowonarodzonego Jezusa przed Jego przeciwnikami?