Najnowsza książka dr. Zbigniewa Stanucha i ks. prof. US Grzegorza Wejmana wydana przez IPN opisuje przygotowania do papieskiej wizyty, jej przebieg i przesłanie. O publikacji autorzy opowiadali Annie Świtalskiej, dziennikarce od lat zajmującej się tematyką Kościoła.
W książce autorzy opisali kulisy papieskiej wizyty w Szczecinie, zaprezentowali prawdziwe intencje ówczesnych władz PRL, różniące się od tych oficjalnie deklarowanych. Podczas tej wizyty doszło do prowokacji i wydarzeń, które miały zaburzyć spokój społeczny np. pożar kościoła w Stargardzie, czy kradzież relikwiarza św. Ottona w bazylice katedralnej, co miało uniemożliwić zorganizowanie dnia skupienia duchowieństwa przed przyjazdem Jana Pawła II. Mało kto wie, że w dniu wizyty Jana Pawła II w Szczecinie gościła też Matka Teresa z Kalkuty, a z lektury można się dowiedzieć, jakie były następstwa tej wizyty.
Z pewnością warto sięgnąć do tej pozycji, by przypomnieć sobie (starsi) czy zapoznać się (młodsi), z jakim przesłaniem przyjechał tutaj Jan Paweł II w 1987 r. I ono jest wciąż aktualne, bo przecież homilie Jana Pawła II okazały się w wielu wypadkach prorocze. Powodem powstania tej książki była decyzja metropolity abp. Andrzeja Dzięgi, by udostępnić wszystkie dokumenty powstałe podczas przygotowań do papieskiej wizyty w Szczecinie.
Ciekawostką był fakt, iż na to spotkanie przyszli także świadkowie tamtego wydarzenia, m.in. Tadeusz Dudziński, który podczas Mszy św. na Jasnych Błoniach dowodził kompanią honorową WSM w Szczecinie, czy Krystyna Bodnar, która nawet do dziś zachowała transparent jaki Szczeciński Klub Katolików przygotował na czas tej wizyty.
Parafia Nawiedzenia NMP w Szczecinie--Dąbiu gościła przedstawicieli międzynarodowej organizacji Open Doors. O skali prześladowań Kościoła katolickiego w różnych miejscach świata opowiedział jej koordynator na Polskę Maciej Maliszak.
Open Doors to działająca od 1955 r. międzynarodowa chrześcijańska organizacja pomocowa pracująca na rzecz prześladowanych chrześcijan obecnie w 78 krajach. Jej działania obejmują pomoc w szkoleniu liderów chrześcijańskich, zaangażowanie na rzecz więźniów, wsparcie w nagłych wypadkach i walkę z traumą, dostarczanie Biblii i literatury chrześcijańskiej, a także wsparcie dla rodzin zamordowanych chrześcijan. Nade wszystko zaś informują o skali prześladowań chrześcijan na świecie.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa
Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać kogokolwiek na drogach czy ulicach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodził na zewnątrz, nikt nie widział, nikt nie pytał. Wszystko, co żyje, szuka cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni, tak by nikt jej nie zobaczył, nikt jej nie spotkał i skrycie wrócić szybko do domu.
Niosła ze sobą pusty dzban, tak jak niesie się swoje puste, poplątane życie. Pragnienia, których woda nie potrafi ugasić. Codzienne ludzkie doświadczenia i zmagania. Troski. Pustkę serca i samotność. Swoje pragnienia i głód, którego nikt nie potrafi nazwać. Idzie sama – wtedy, gdy nikt nie patrzy, nikt nie pyta, nikt nie ocenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
