Dawno temu, choć zupełnie niedawno, w świecie polityki jako uniwersalna obelga używany był przymiotnik „liberalny”. Dziś jednak – ocenia w 81. numerze „Frondy Lux” Jerzy Kopański, jej szef – wypierany jest on przez przymiotnik „konserwatywny”. A sam konserwatyzm, jak każde nadużywane słowo, traci swoje pole znaczeniowe. Także dlatego pewnie fala, która – w reakcji na liberalizm i socjalizm głoszone przez włodarzy UE – rozlała się po Europie – od Francji, przez Niemcy, Polskę, po Węgry – uważana jest za konserwatyzm. Tymczasem – jak uważa Paweł Rzewuski – to papierowa prawica, sprzeciwiająca się wizji świata mainstreamu. Czas rewolucji konserwatywnej, jeśli kiedykolwiek nadejdzie, jeszcze nie nadszedł. Anna Stępniak, posiłkując się lekturą Rogera Scrutona, zastanawia się, czy w Polsce istnieją uznane autorytety konserwatywne. Odpowiedź nie jest optymistyczna – także dlatego, że dominującym tonem debaty publicznej są dziś walki plemienne i okładanie się maczugami.